Ik werk op een kinderdagverblijf met kinderen in de leeftijd tussen twee en vier jaar. De leukste leeftijd als je het mij vraagt. Dagelijks maak ik leuke dingen mee, en heb ik zo nu en dan best serieuze gesprekken met een aantal (oudere) kinderen. Zo vorige week ook met Lotte. Lotte is een verzonnen naam. Ik gebruik niet de echte namen, vanwege privacy.

‘Annika, weet je?’

Lotte (3,5) is bezig haar kleurplaat van Dora in te kleuren. Lotte houdt van praten en heeft een fantasie waar je u tegen zegt.

‘Mijn opa is dood, Annika. Weet je dat al?’

Lotte is altijd recht voor haar raap en windt nergens een doekje om.

‘Ja, dat wist ik al,’ antwoord ik. ‘Mis je opa?’

Even lijkt het alsof Lotte er niet meer over wil praten. Ze pakt het groene potlood en brengt hiermee kleur aan het haar van Dora. Wat zei ik? Fantasie.
Ze zucht even diep en begint te vertellen.

‘Ja, opa is dood. Hartstikke dood, hoor. Want hij kan niet meer eten,’ vertelt Lotte. ‘En als je niet meer kunt eten dan ben je dood.’

‘Zijn er meer dingen die je niet meer kunt als je dood bent?’ vraag ik haar.

‘Een heleboel! Opa kan ook niet meer praten. Niet meer lopen en geen gekke grapjes meer maken,’ gaat Lotte verder.

‘Hield jouw opa van grapjes maken dan?’ vraag ik.

‘Opa ging altijd gekke grapjes maken en gekke gezichten doen naar mij. Dat vind ik echt grappig,’ vertelt ze.

Lotte heeft het blijkbaar niet van een vreemde. Ik ben benieuwd wat ze verder weet over de dood en vraag voorzichtig verder.

‘Weet je waar opa nu is, Lotte?’

‘Opa ligt in een hele mooie schatkist en die is nu heel diep onder de grond en er ligt een heleboel zand op,’ begint ze.

Lotte zucht weer even diep en zet een pruillipje op. Voor mij een teken dat ik dit gesprek moet eindigen en haar een knuffel ga geven. Nog voor ik op wil staan, veegt Lotte haar blonde krullen uit haar gezicht en fronst haar wenkbrauwen. Weg pruillip. Ik blijf nog even zitten en wacht af.

‘Maar ik snap het niet,’ begint ze. ‘Opa is ook in de lucht. Want hij kan vliegen omdat hij dood is. En als het donker is, gaat opa op een ster zitten en kan ik naar hem zwaaien.’

‘Dat is bijzonder. Zwaait opa dan ook terug naar jou?’ vraag ik haar.

‘Dat weet ik eigenlijk niet zo goed. Maar dat geeft niks, hoor,’ zegt ze wijs.

Ik blijf Lotte aankijken terwijl zij verder gaat aan haar kleurplaat. Ik heb een grote glimlach op mijn gezicht. Wat is het toch een heerlijk kind.

‘Annika, wil je voor mij een schatkist tekenen?, vraagt Lotte ineens. ‘Die is dan voor opa.’

Ik slik even, geef haar een kus op haar voorhoofd en antwoord: ‘Natuurlijk wil ik een schatkist tekenen voor jouw lieve opa.’

Een schatkist. Niet een gewone saaie kist. Nee, de opa van Lotte ligt in een schatkist. Wat een mooie fantasie.

We keep moving forward, opening new doors and doing new things.

En dat vind ik het mooie aan leven. Echt leven. Het werkwoord leven. Nieuwe deuren openen, nieuwe dingen ontdekken, nieuwe dingen uitproberen. Al het nieuwe is een uitdaging. En uitdagingen zijn er om aangegaan te worden.
Eigenlijk begint het al van kleins af aan. Als kind maak je al bijzonder veel mee. Als pappie en mammie beide werken, word je opgevangen op een kinderdagverblijf of peuterspeelzaal (of als je nog meer mazzel hebt bij opa en oma), vanaf je vierde levensjaar ga je naar de basisschool en zo’n acht jaar later stap je de middelbare school binnen om daar een (studie)keuze te maken voor –als het goed is- de rest van je leven.

Dat dacht ik toen ook. Een (studie)keuze voor de rest van mijn leven. Dat is ook wel zo, deels. Toch wil ik meer. Ik wil anders. Ik wil een nieuwe deur openen. Of in het meervoud nieuwe deuren openen. Ik wil nieuwe dingen doen. Ik wil vooruit bewegen en niet stil blijven staan. De plannen liggen er, opgeslagen ergens in mijn bovenkamer. De wil is er, denk aan het vooruit bewegen. Heel sterk. Laat die hersens en gedachten nog maar even hun werk doen, want daar zijn zij immers voor. Als de tijd rijp is, maak ik van de plannen werkelijkheid. Dan worden de plannen die ergens opgeslagen zitten in mijn bovenkamer werkelijkheid. En dan… I will keep forward, opening a new door and do new things.